กลับมาอีกครั้งกับล่องแก่งน้ำว้า

คราวนี้เพิ่มความเร้าใจด้วยการตะลุยน้ำว้าตอนบน

นอกจากเร้าใจแล้วยังเร้ากายมากจนปวดเมื่อย + ระบมไปหมดทั้งตัว

ใครอยู่แถวนี้มั่ง  เข้ามาอัพรูปเร้ว

ส่วนของปุ้ยมีแต่รูปทัวร์วัดนะคะ

ไม่ได้เอากล้องเข้าป่า 

 เนื่องจากมีประสบการณ์น้องพอลล่า (canon IXY) ตกน้ำป๋อมแป๋ม

ไปทำงานก่อน

เด๋วค่อยอู้งานมาอัพต่อ

อันนี้ต่ะหาก  กะลังเม้าท์

ส่วนรูปเมื่อกี๊....ซากจานบนโต๊ะ  เธอกินคนเดียว

สองคนนี่ดูรูปแล้วทำท่าขำคิกคัก

 รูปอะไรบอกมานะ

อันนี้จากวัดศรีพันต้น 

ดีใจจังจำชื่อวัดได้(เกือบ)หมดทั้ง 7 วัดที่ไปทัวร์กันมา

หยั่งกะเล่นซ่อนแอบ

เฮ้อ เลือกไม่ถูกเลยอ่ะ ไม่รู้ว่าจะเข้าไปตอบของพี่ต่อ หรือของพี่ปุ้ยดี

แต่หนูก็เข้าไปต่อเข้าทั้งสองอันแหละ

และแล้วก็ประสบความสำเร็จอันใหญ่หลวงกับทริปน้ำว้าตอนบน

การล่องแก่งน้ำว้าครั้งนี้เป็นครั้งที่ 2 แล้วสำหรับผม หมอปุ้ย หมอแอน กันต์

และเป็นครั้งที่ 3 สำหรับพี่หลู (เก่งจริงๆ น่ะ)

ดูได้จากทริปครั้งที่แล้ว วันที่ 28-30 ก.ย. 50

http://www.nantouring.com/topic.php?id=64

จากการไปทริปครั้งนี้ได้เจอเพื่อนใหม่หลายๆคนครับ คือ หมอตอง ตอง(ชื่อซ้ำกันแฮ่ะ) นุ้ย แว่น และก็ หมอกุล

ส่วนรูปภาพที่จะเอามาให้ดูกำลังจัดแต่งอยู่ต้องใช้ โปรแกรม photoshop เข้าช่วย 5555....เพราะแต่ล่ะคนอยู่ในสภาพเยินเหลือเกิน คริ...(อ่ะ ล้อเล่ง น่า...)

แต่น่าเสียดายเหลือกันไม่มีรูปตอนล่องแก่งอ่ะ... เพราะไม่มีใครถ่าย

เด๋วขอบรรยายบรรยากาศคร่าวๆ ก็แล้วกัน

เริ่มแรก พวกเราทั้ง 6 คน พี่หลู แอน ปุ้ย กุล กันต์ ผมเอง นัดเจอกันเพื่อนขึ้นตู้ที่สนามเป้า ทุกคนมากันตรงเวลาดีมาก... จากการที่ไม่ได้เจอกันนานมีเรื่องให้คุยกันเยอะแยะ ประหนึ่งจากกันมา 10 ปี ฮิ..

จากนั้นได้ไปรับ ตองแถว central ลาดพร้าว

และก็ไปรับเพื่อนใหม่อีก 2 คน นุ้ย แว่น ที่ ธรรมศาสตร์รังสิต..

รถตู้ได้มุ่งตรงสู่ จ.น่าน เวลาประมาณ ตี 5 ถึง สนง. น่านทัวน์ริ่ง...

พี่นัท ซึ่งเป็นหัวหน้าทริปของเราได้ทำการต้องรับอย่างอบอุ่น..

ส่วนคุณกานต์และคุณตุ๋ม ไม่อยู่แฮ่ะ อืม ... ได้ข่าวว่าไปเดินป่าอ่ะ...(ที่ไหน???? ม่ายรู้)

จากนั้น เพื่อนใหม่อีกคนก็มาเจอกันที่นี่ หมอตอง นั้นเอง..

ซึ่ง หมอตอง มาทำงานที่ รพ.เชียงกลาง ที่ จ.น่าน นี่แร่ะ..

ทักทายทำความรู้จักกันเล็กน้อย เพราะต้องรีบจัดข้าวจัดของเพราะต้องรีบให้ทันกับเวลาในการล่องแก่งน้ำว้าตอนบน

จากกนั้นเวลาประมาณ 6โมงเช้าได้ทำการออกจาก สนง. มุ่งตรงสู่ บ้านสปัน ซึ่งเป้นเริ่มต้นจุดล่องแก่งน้ำว้าบน ถึงเวลาประมาณ 9 โมงเช้า.. กินข้าวเช้ากันที่นี่ (กระเพราะหมูสับ+ไข่เจียว แซ่บ มากๆ ขอบอก)

หลังจากนั้นได้เริ่มล่องแก่งกันประมาณ 9.30 น...

บรรยากาศต่อจากนี้ จะ บรรยายเป็นระยะๆ น่ะครับ.. พร้อมกับลงรูปที่สามารถถ่ายได้

     2. อืม...ลืมขอบคุณเจ้าของกล้องครั้งนี้ครับ คือ พี่หลู กันต์ และก็ น้องปุ้ย.. ที่(เสี่ยง) เอากล้องมาในการล่องแก่งครั้งนี้

     3. และก็ขอบคุณเพื่อนทุกๆ คน ครับ..

     4. (วุ้ย.. ยังไม่จบอีก) สัญญาว่าจะไปอีกครั้ง คาดว่าจะไปตอนหน้าหนาว... 

ถึงวัยเข้าวัด

อ่า  สวยฮามกันทุกคน

ทำเอาธรรมชาติหงอยไปเยย

ลองเอาคนออกจะสวยกว่านี้อ่ะป่าว

เหลือไว้แต่หนูคนเดียว เพราะเรานางเอก

อ่ะแฮ่มมม

รูปสุดท้าย.....

พยายามโดดอยู่หลายครั้ง  รูปนี้ดีสุด

ปล.เราไม่เหนื่อย  เพราะเราเป็นคนถ่าย  หุหุ

รูปของปุ้ยหมดแล้วค่า 

ใครมีรูปในมือมาช่วยกันอัพเร้ววววววววว

ตอนนี้ทำงานหัวปั่น  (แต่ก็ยังเล่นเน็ทได้)

คิดถึงทุกคนค่ะ

สีแดง แรงริด....

ไม่มีรูปเราเลย

เสียดายไม่ได้เที่ยวต่อด้วย

วันนั้นกว่ารถจะออกตั้งสามครึ่ง นั่งคอยเง่กเลย

เดี๋ยวนี้วัดพญาวัดซ่อมอุโบสถวัดเสร็จแล้วหรอเนี่ย

พี่ๆเพื่อนๆเอารูปมาลงเร็วๆนะ อยากดูๆ

คุณแม่ ขอร้องงงงงงงงงงงงง....

 แวะขนข้าวของที่บ้านสบมาง

สังเกตน้องปุ้ย..."นู๋เหนื่อยมาก"

โสน่าหน้า โกหกแม่ ว่าไปไหว้พระดีนัก เป็นไงล่ะ.... 555

 ส่วน เจ๊... ยังได้อีก..

ครั้งที่ 3 แล้วน่ะ เจ๊

 นู๋เป็น พยายาบาท...เอ้ย...พยายบาล ค่ะ...

แต่อย่าให้นุ๋ รมเสีย เสียน่ะ ไม่งั้น ฮึ...........

 เด็กมีปัญหา.... เป็นไข่แดงในทริปครั้งนี้

โป้ง โป้ง โป้ง

 ถึงแล้วที่พัก แคมป์แรก...

มารวดปลอดภัย

 แค่นี่ก่อนน่ะ

เด๋วมาอัฟรูปใหม่....

คห 53

พี่พยายามหารูปของน้องตองอยู๋น่ะ...เด๋วหามาลงให้

โอ้โห..คราวนี้ต่อเป็น.......ท่ามกลางสาวฉวยทั้งน้านนนนนไม่ทราบว่าจะดีใจ..หรือเสียใจจ๊ะ.... 

หมอปุ้ยได้ข่าวว่าครั้งนี้เตรียมตัวพร้อมรับเจ้าแมลงต่าง ๆ เป็นอย่างดีเหรอ

 หมอแอนล่ะเป็นไงบ้างยังใช้เบอร์เดิมหรือป่าว  เห็นว่ามือถือหายใช่มั๊ย

เจ้ากันยังคงเป็นดาราหน้ากล้องเหมือนเคยเนอะ

 เสียดายเนอะไม่มีรูปตอนล่องแก่งซักที  เพราะคราวก่อนก็ไม่มีคนถ่ายให้  สงสัยต้องอีกสักครั้งเนอะ

เพราะได้ข่าวว่าปีหน้าจะไปกันอีกเหรอ  ถ้าเป็นตอนกลางก็น่าสนใจอยู่นะ

โฮยยยย

สวยค่ะ

และแล้วการล่องแก่งอันทรหด อดทน และสนุกสนานก็ผ่านไปด้วยดี โดยเฉพราะตอนบน สะบักสะบอมมากๆ ทำเอาสาวบอบบางอย่างเราขอเป็นครั้งเดียวในชีวิต

แต่ตอนกลางนี่สิยังสนุกและเร้าใจเหมือนเดิม ยังเสียดายอยู่เลยที่ไม่ได้ซ่อมแก่งเดื่อท่คราวที่แล้วเรือคว่ำ

ขอบคุณพี่staff ทุกคน โดยเฉพาะพี่นัทผู้ชอบมีเรื่องมาเล่า และพี่ทักที่หนูและน้องปุ้ยลงความเห็นกันแล้วว่าใจดีและอบอุ่น ถ้าปีหน้าไปได้ช่วงหน้าหนาวเราไปกันอีกเนอะ ไปเปลี่ยนบรรยากาศ

ดูรูปล่องแก่งแล้วทุกคนเห็นด้วยมะว่าพี่ต่อหล่อสุด แต่ความสวยนี่กินกันไม่ลงจริงๆเนอะ...มายอมแพ้ก็ตอนเห็นรูปน้องแว่นในคห 45 เนี่ยแหละ

น้องปุ้ย โพสท์รูปพี่แต่ละรูป สวยๆทั้งนั้นเลย อาหารที่อยู่บนโต๊ะน่ะ ตกลงยกให้พี่หมดเลยหรอ??? ใครกันแน่เนี่ยที่กินเยอะสุด  แน่ะพี่ต่อทำเงียบเลย

 คห.61 รูปนี้บ่งบอกถึงความหมกหมุ่นคนละแบบ ด้านซ้ายมือของรูป พี่ๆสตาฟก็ตั้งหน้าตั้งตาทำงาน   กลุ่มขวามือของรูปก็ขมักเขม่นกัน...เต็มที่จริงๆ

คห.70 ทำไมพี่ต่อว่าเพื่อนหนูงั้นล่ะคะ

คห. 76 พี่ปุ้ยก็พี่ตองกำลังจะบิน  สาวกbodylam เปล่านี่ "อยากให้คนไทยทุกคนบินด้ายยยยย"

เดี๋ยวหนูขอเอารูปมาลงมั่งเด้อ

ถ่ายจากมือถือ อาจจะไม่ค่อยชัดเท่าไหร่นะ  พอกระเทินล่ะกัน

หมวกเพิ่นเจ็งจริงๆ

แม่หญิงจาวเหนือ(เหนืออะไรไม่รู้นะ)

ศรีภรรยาคนขับรถบรรทุก...(หลังรถนี่ต่างด้าวเปล่า ร้องเพลงชาติไทยได้ป่ะเนี่ย) เนื่องจากสามีไม่อยู่จึงต้องออกมาทำมาหากินด้วยลำแข้งของตนเอง

แว่นนั่งอยู่บน อะไรเอ่ย "ทั้งใหญ่ ทั้งยาว ขนเยอะ"

(ขออภัยรูปนี้ไม่ชัดอย่างแรง แต่อยากเอาลงอ่ะ ชอบจริงๆรูปนี้)

พี่ปุ้ยมาดลูกทุ่ง

หลังจากเป็นที่ร่ำลือว่ารอบที่แล้วเป็นไฮโซ

หนูแอบเห็นรูปพี่ปุ้ยเวอร์ชั่นไฮโซแล้วด้วย 555

ประกาศ!! "ขอให้ท่านผู้ปกครองติดต่อกลับด้วย เนื่องจากมีเด็กหลงอยู่แถววันภูมินทร์ สวมเสื้อสีแดง กางเกงขายาว"

ข่วงเมืองหน้าวัดภูมินทร์

ที่พอจะดูได้ ดูมีสาระ ก็มีอยู่แค่นี้แหละ

ยังนึกถึงเหตุการณ์ครานั้นอยู่เลย

คิดฮอดนะ จุ๊บๆ

หมายเหตุ

               หนูขออภัยอย่างแรงค่ะ  เนื่องจากคห.89 หนูพิมพ์ชื่อผิดอ่ะ  จริงๆแล้วต้องเป็นพี่แอนค่ะ

               เลยต้องกลับมาแก้ตัว  พี่ปุ้ย  พี่แอน อย่าเคืองกันนะจ๊ะ

คห 88

เป็นเมียสิบล้อต้องอดทน

ยัยแว่น....เอารูปในมือถือมาลงบ้างเร็ว

ปีหน้าจะได้ไปมั๊ยเนี่ย   ...อยากกินปลาคัง

 แน่นอนน้องปุ้ย เราต้องได้กินปลาคังแน่นอน

confirm!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

หลังจากพักการอัพรูปอยู่มาฟังผม เขียนไปพลางๆ ก่อนก็.แล้วกันครับ(หวังว่าเพื่อนๆที่เข้ามาอ่านใน บอร์ด คงไม่เบื่อก่อนน่ะครับ).. โดยหวังว่า ประสบการณ์ของผมคงเป็นประโยชน์ให้กับเพื่อนๆที่ยังไม่ได้ล่องแก่งไม่มากก็น้อย...

 ถึงไหนแล้วล่ะ.. หลังจากล่องแก่งเริ่มเวลา 9.30 น. ลำของผมมี สมาชิกดังนี้ แอน ปุ้ย ตอง กุล และก็ ผม โดยมี staff 3 คน พี่นัท นายท้ายคนเก่งของเรา พี่ทัก และก็ ชัยที่เป็นฝีพายคู่หน้า...

ส่วนอีกลำก็มี พี่หลู ตอง แว่น นุ้ย กันต์.. ช่วงแรก ยังไม่มีอะไรตื่นเต้น ชี้ชวนกันชมนกชมไม้ .. ดูธรรมชาติบ้าง มอส ตะไคร้ ไลเคนส์ มีให้เห็นกันมากมาย

เนื่องจากไม่รู้ชื่อแก่งตอนบน ขอเล่าโดยรวมๆ ที่ละเหตุการณ์พอจะจำได้ก็แล้วกัน... โดยน้ำว้าตอนบนนั้น แก่งค่อนข้างที่จะมีหินเยอะ เรือมักจะติดหินไปไม่ได้ จึงทำให้เกิดน้ำดูด ซวบ!!!!!!!!!!!!!!! เข้าที่เรือ... จากนั้นเรือค่อยจมทีละน้อยๆ จน staff ไล่ทุกคนออกจากเรือ แต่หารู้ไม่ว่าในขณะนั้นเรือติดอยู่กลางลำธาร โชคยังดีที่มีก้อนกินโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำ พอที่จะให้พวกเราทั้ง  5 คน มีที่ยืนได้บาง..โดยไม่สามารถขยับไปไหนได้ เนื่องจากรอบๆ ตัวเต็มไปด้วยน้ำไหลที่เชี่ยวกราก!!!!!!!!!!!!!!!!!

ยอมรับว่าในความรู้สึกตอนนั้น ตกใจ เหมือนกัน.. ทำอะไรไม่ถูกนอกยืนอยู่เฉยๆ กับดู staff กู้เรือให้ขึ้นมาเหนือน้ำ..  หลังจากที่กู้ได้แล้ว

พวกเราทุกคนก็ได้ขึ้นเรืออีกครั้ง... ล่องไปเรื่อยๆ จนถึงแก่ง???? ซึ่งเป็นแก่งไม่ใหญ่มาก .. แต่หินเยอะ.. ด้วยความประมาทของเรานี่เอง นั่งโดยไม่ได้ล็อคขากับ..จึงทำให้ผมกระเด็นตกน้ำคนเดียว!!!!!!!!!! สภาพในตอนนั้น โดนน้ำดูดทำให้ตัวผมจมไป กินชาเย็นไปหลายอึกเลยทีเดียว จากการถามน้องในเรือบอกว่า “พี่ต่อเหมือนสภาพปลาทองที่เอาปากอมอากาศ” (เหม่ พวกน้องๆ เข้าใจเปรียบเทียบเน๊อะ เห็นภาพเลยทีเดียว)

ในขณะที่จมน้ำนั้นเอง ส่วนหลังและขาได้กระแทกหินอย่างจัง เมิ่อหัวโผล่พ้นน้ำไม่ทันไร หน้าได้ไปกระแทกกับไม่พายของกัปตันพี่นัท อย่างจัง... จากนั้น พี่ทักได้ช่วยดึงตัวผมขึ้นจากเรืออย่างเร็ว...เพราะอีกไม่กี่เมตรก็จะถึงแก่งใหญ่...... ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้าย. ได้สอบถามพี่นัทว่า “แก่งที่ผมตกลงไปนั้นมีชื่อว่าอะไร”

ได้คำตอบจากพี่นัทว่า----à “เมื่อกี้ที่ตกอ่ะ ไม่มีชื่อแก่ง เพราะไม่นับเป็นแก่ง ว้า!!!!........เสียชื่อหมดเลยเรา”..

ทั้งเจ็บตัว ที่โดนทั้งหินและใบพาย ทั้งเจ้บใจที่ตกอยู่คนเดียวแถมไม่มีชื่อแก่งด้วย......อ่ะ

 

เอาแค่นี่ก่อน..เด๋วกลับมาเล่าใหม่

ตกแก่งไม่มีชื่อ  โสะ-นะ-น่า

 ว่าแต่ว่า  แก่งที่ติดน้ำวนแล้วปุ้ยกะตองสละเรือเนี่ย  มีชื่อรึป่าวน๊า ???

 จิงๆแก่งนั้นพี่ต่อก็ลงน้ำเหมือนกัน  แต่ไม่นับเป็นการสละเรือ  เนื่องจากหงายหลังขาชี้ฟ้าลงไป

 โดยมีพี่นัทเป็นพยานผู้เห็นเหตุการณ์แต่เพียงผู้เดียว

 ส่วนนังกุลที่นั่งอยู่หลังพี่ต่อ  ธาตุไฟเข้าแทรก  จำเหตุการณ์ไม่ได้ชั่วขณะ

มีพี่นัทเป็นนายท้ายก็ดีนะ  พอถึงแก่งแกช่วยดึงปุ้ยไว้ตั้งหลายที  (เอ๊ะ...แล้วใครคัดท้าย)

แต่พอไม่ใช่แก่ง  พี่แกดึงลงน้ำตลอด

ตกลงเอาไงเนี่ย !?!

รอแป๊บคุณ gotchi.... ปีนี้ทริปน้ำว้าตอนบนของที่พวกผมไปล่องกัน...เป็นทริปสุดท้ายแล้วครับ

เข้าใจว่า คุณ gotchi คงไปล่องน้ำว้าตอนกลาง ..รับรอง สนุก... สุดๆ ไม่แพ้กัน...

เด๋วมาเล่าน้ำว้าตอนกลางให้ฟัง..

โปรดติดตามตอนต่อไป..

ตอนนี้ดูรูป ไปพลางก่อนก็แล้วกัน....

ไม่เบี้ยวหรอก อยากกินซีฟู๊ด

จะกินกุ้งให้มันสูญพันธุ์ไปจากโลกนี้ซะเลย

ฮือๆๆ อยากไปด้วย..........

อยากกินกุ้ง อ่ะ..

มา โหลด รูปต่อดีก่า

ถึงน้องนุ้ย เกือบน้อยใจแล้วนะเนี่ย นึกว่าจำชื่อเราไม่ได้ แล้วแอบไปดูรูปพี่ที่ไหน??? แค่ใส่แว่นอันเดียวก็ดูไฮโซได้ นี่พี่ควรจะดีใจใช่มั้ยเนี่ย

 พี่ต่อเนี่ยเล่าเรื่องเก่งจังเลยเนอะ ก็ขนาดเอาเรื่องของคนอื่น(พี่นัท)มาเล่ายังขำได้อีกเลย จริงมั้ย

มาเล่าต่ออีกเร็วๆนะ จะคอยอ่าน หนูว่านะถึงพี่ต่อไม่ได้ขายน้ำมัน ก็เขียนนิยายขายได้เลยนะเนี่ย

เหม่..น้องแอน

เรื่องโม้...เอ้ย..เรื่องขีดๆเขียนๆ พี่ชอบตั้งแต่เดะๆ แล้ว

อ่ะเด๋วพี่จะพยายามเขียนเท่าที่จำได้..น่ะ..

ส่วนเรื่อง พูดๆ คุยๆ พี่ค่อนข้างขี้อายน่ะ.... เนี๋ยมๆ ไม่กล้า

กลับอีกครั้ง วันที่เขียนนี้คงเป็นอีกวันหนึ่งที่มาทำงาน ทั้งๆที่เป็นวันเสาร์ ต้องนอนพักผ่อนอยู่กับบ้าน..แต่กลับมาตรากตรำทำงาน..ไม่เป็นไร เพื่อ เงินๆๆๆ อุ้ย!!!!! คิดดังไปหน่อย เพื่อ บริษัทจงเจริญต่างหาก .

เพราะช่วงนี้ที่บริษัทได้การโครงการมากมาย ไอ้กรรมกรเยี่ยงเราก็ต้องมาทำงานไม่รู้จักหยุดหย่อน...ถ้าอู้งาน เด๋วโดนนายหัวเฆี่ยน อย่างอีเย็น..ในละครเรื่องนางทาส เอา ไม่ดีไม่ดี...

 อ้าว.ตายละหว่า..โม้..ชีวิต ผู้ขายแรงงานอย่างเรามากไปหน่อยเด๋วเพื่อนๆ ที่หลอมตัวแวะมาอ่านกระทู้จะเบื่อเสียก่อน กับมาเข้าเรื่องล่องแก่งกันดีก่า

ไปดูซิ..ว่าถึงตอนไหนแล้ว...ดู......(ติ๊ก ต๊อกๆๆๆๆๆ)................

อ้อ..”ถึงตอนที่เราตกแก่งไม่มีชื่อนั้นเอง” เริ่มเลยแล้วกัน หลังจากที่ได้ขึ้นเรือแล้ว ... พายกันต่อไปเรื่อย.. จนถึง???? ที่ซักแห่ง.. ขบวนเรือทั้ง2 ก็จอดที่ริมฝั่ง บรรดา staff ทั้งหลายก็ขึ้นฝั่งกันหายไปอย่างอย่างรวดเร็ว..อ้าว ทิ้งให้พวกตรูอยู่ในเรือได้ไงฟร่ะ.ต่างพากัน งงงวย... เกิดเหตุอาเพศอะไรขึ้น.ทำไมต้องทิ้งพวกเราไว้ในเรือ..ซักพัก..ก็เห็นหัว staff ผลุบๆโผล่ๆ เค้าทำอะไรกันบนฝั่ง

และแล้วเดินกลับมาที่เรือ.. พร้อมในมือกำผักชนิดหนึ่ง... อู้วส์.(ซี้ด...........)..ไม่อยากจะเชื่อ... มันคือผักกูดนั้นเอง... อ๋อ..... พวก staff ลงไปเก็บผักกูดนั้น.เอง.ซึ่งใน ก.ท.ม. หากินได้ยากส์..........มากส์........... แพงก็แพง เพิ่งเคยเห็นต้นผักกูดเป็นๆ ก็คราวนี่แหล่ะ..

แต่ที่นี่มีผักกูดมากมาย.แสดงถึงความสมบูรณ์ของป่าแถวนี่ .ลักษณะของผักกูดนั้น..เป็นพืชพุ่มเตี้ย มีลักษณะต้นคล้ายต้นเฟิร์น เป็นพืชที่ชอบน้ำมาก แต่ไม่ชอบให้น้ำขัง จะนิยมกินที่ยอดอ่อนที่ยังม้วนตัวกันอยู่ อวบๆกรอบๆ เหม่.. บรรยายซะ. จนน้ำลายสอ กันล่ะซิ.. ส่วนสรรพคุณของมันไม่ต้องพูดถึง..เมื่อทำอาหารแล้วมันจะมีเมือกคล้ายผักกระเจี๊ยบ.. กินแล้วตอนเช้าไม่ต้องพูดถึง คล่อง ปรื้ด..!!!!!!!! โดยไม่ต้องเบ่ง อิ....สรุปว่าเย็นนี้เราจะได้กินเมนูผักกูดกัน...

หลังจากนั้นก็พายเรือจนถึงแก่ง วังเปีย.. โดย staff ให้พวกเราขึ้นฝั่งเนื่องจากแก่งนี้มีความยากระดับสูงสุด ระดับ 6(ระดับอันตรายไม่สามารถล่องได้นั้นเอง) แก่งวังเปียมีลักษณะเป็นน้ำตกลงมาจากหน้าผาประมาณ 3 เมตร เมื่อน้ำตกลงมาแล้วจะมี hydro ดูดด้วย ซึ่งอันตราย มากๆ

พวกเราเดินค่อนข้างจะลำบากเพราะบริเวณนั้นมีลักษณะเป็นหิน..ต้องปีนป่าย ในลักษณะ spiderman เพื่อนๆคงนึกออก แถมยังต้องถือไม่พายอีกต่างแหก หุหุหุหุ... พวก staff ก็ทำการปล่อยเรือลงมาทีล่ะลำ เรือลำแรกถูกปล่อยลงมา พวกเราก็แวะยืนดูกันซิว่าเป็นอย่างไง.. ปรากฏว่า เรือได้ไหลลงมาถูกก้อนหินที่ขว้างหน้า พร้อมกับถูกน้ำดูด.ทำให้เรือ(แต่ไม่จมน่ะ).ไม่สามารถออกจากบริเวณนั้นได้ พวกๆ staff ก็ต้องช่วยกันดึงเชือกเพื่อช่วยให้เรือออกมาจากบริเวณนั้นให้ได้.. คิดดูซิ.. ถ้าเราตกลงไป มีหวัง...(ไม่อยากจะคิด)

เมือถึงที่จุดขึ้นเรือแล้ว ..ก็พายกันต่อไปจนมาถึงแก่งถ้ำหอก ซึ่งเป็นแก่งที่อันตรายเหมือนกัน.. ล่องไม่ได้.. ลักษณะดูเหมือนไม่มีอะไร..เป็นแก่งที่แคบจึงทำให้น้ำไหลเชี่ยวกราก หินเยอะ... ก็ต้องขึ้นฝั่งเดินผ่านแก่งไปแล้วเพื่อไปขึ้นเรือที่จุดหลังแก่ง หลังจากนั้นก็พาย ผ่านแก่งต่างๆ นาๆ โหด!!! หวีด!! ว้าย!!1.. กันตามภาษา.

และ ได้มาถึงจุด (ที่ไหนก็ ม่ายรู้.) staff เกิดอาการงงเต๊ก??????? มีรึ..อ้ายพวกเราที่มีอันมีสมองอันน้อยนิดก็จะไม่พลอยงงไปด้วย.... เกิดเหตุอะไรขึ้น.ในเบื้องหน้าของพวกเรา+staff ...

แค่นี่ก่อนน่ะ... เด่วไปขายแรงงานก่อน ก่อนที่จะถูกนายหัวจะแผ๊น.......กบาลเอา...